nonentity

เกี่ยวกับเวลา

 

    ท่ามกลางเสียงกรี๊ดร้องดังระงมไปทั่ว  ไม่ว่าจะมองไปยังทิศทางใดก็เห็นผู้คนวิ่งหนีไปมา  กลิ่นคาวเลือด

 

คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ  ข้าวของล้มระเนระนาด  กระโจมแต่ละหลังถูกไฟโหมกระห่ำ  ร่องรอยการปะทะกัน

 

รุนแรงเหลือเกิน  กองกำลังทะเลดำโจมตีอย่างไม่ทันตั้งตัว  แม้จะมีการโต้ตอบกลับไปบ้าง  แต่ก็นึกไม่ถึงว่าจะ

 

รุนแรงเช่นนี้

 

     แทบไม่น่าเชื่อเพียงแค่ปฏิเสธไม่ยอมรับการแต่งงานเพียงเท่านี้  จะทำให้เกิดเหตุการณ์เลวร้ายเช่นนี้  นี้ข้า

 

คิดดีแล้วหรือไม่ ... ข้าจะปกป้องลูกของข้าพ้นจากกองทัพทะเลดำได้หรือไม่     ข้าจะต้องให้ลูกของข้าปลอดภัย

 

ที่สุด ทุกคนในเผ่าต่างก็รักใคร่ในตัวนายน้อยทั้งนั้น   ไม่เลยซักครั้งที่ลูกจะทำให้ใครผิดหวัง  แต่ศึกครั้งนี้ทุกคน

 

ต่างก็ช่วยเหลือนายน้อยของพวกเขาเต็มที่  ปกป้องอย่างเต็มกำลังสามารถให้พ้นเงื้อมือของกองทัพทะเลดำ 

 

ความงดงามที่สมคำเล่าลือต่าง ๆ นี้เองที่นำภัยพิบัติมาสู่ตัวเจ้า  แม้ว่านายน้อยจะไม่รู้  ไม่ระแคะระคายอะไร

 

เลยก็ตาม  นายน้อยเป็นศูนย์รวมทุกอย่างของชนเผ่าอัสเตฌาร์ 

 

******

 

" ท่านพ่อเกิดอะไรขี้นหรือเจ้าค่ะ " เด็กน้อยวัย 10 ขวบ  วิ่งพรวดเข้ามาในกระโจมห้องพักของท่านริวโตะ 

 

อย่างรีบร้อนเมื่อพี่เลี้ยงมากิบอกว่าท่านริวโตะต้องการพบอย่างเร่งด่วน

" คาซึยะ .. มานี่ซิลูก "   ว่าแล้วท่านนายน้อยก็ปืนขึ้นไปยังบนตักท่านพ่อ  พลางเงยหน้าขึ้นหอมแก้มท่านริวโตะ

 

" เหตุใดท่านพ่อจึงให้ข้ามาพบอย่างเร่งด่วน "  นายน้อยถามอย่างสงสัย  ก็ในเมื่อตนเองยังสนุกกับการเล่นน้ำริม

 

ลำธาร   ซึ่งไม่ไกลไปจากกระโจมเท่าใดนัก 

 

" พ่ออยากให้เจ้ากับพี่โคคิออกเดินทางไปร่วมแสดงความยินดีกับท่านอาทักกี้ของเจ้าเสียหน่อย "

 

"ทำไมหรือเจ้าค่ะ "  ท่านนายน้อยนึกทำหน้าสงสัยทำไมจะต้องไปร่วมแสดงความยินดีกับท่านอาทักกี้

 

" ก็ท่านอาทักกี้ของเจ้านะซิจะแต่งงานในไม่ช้านี้แล้ว .... ข้าจึงอยากให้เจ้าและโคคิไปร่วมแสดงความยินดีแทน

 

เผ่าอัสเตฌาร์ "  

 

" แล้วท่านพ่อจะไม่ไปพร้อมกับข้าด้วยหรือเจ้าค่ะ "

 

" เจ้าไม่รู้หรอกหรือว่าตอนนี้เผ่าเราต้องระแวดระวังกองทัพทะเลดำ ....  จะให้ข้าไปกับเจ้าได้อย่างไร "

 

" เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าค่ะ " นายน้อยซักถามขึ้นอย่างไม่รู้เรื่องราวอะไรเลย  ในเมื่อซึบารุ พบเห็นรูปโฉมอันงดงาม

 

ของเจ้าแล้ว  เกิดต้องตาต้องใจต้องการตัวเจ้ากลับไปพร้อมกับกองทัพทะเลดำ  ข้าจะให้เจ้าไปได้อย่างไร

 

อย่างไรก็ตามเรื่องราวยังไม่จบเพียงเท่านั้น       ซึบารุหมั่นแวะเวียนมาเผ่าอัสเตฌาร์เสมอแต่ข้าก็สั่งให้เจ้าไป

 

โน้นพื่อที่เจ้าจะไม่ได้พบกับซึบารุก็เท่านั้นเอง เมื่อไม่ได้พบเจ้าครั้งใดก็ไประรานกับคนของเผ่าเราอยู่เรื่อย ๆ  จึง

 

ทำให้เกิดเรื่องบาดหมางใจเช่นนี้จะให้พ่อบอกเจ้าได้อย่างไร คาซึยะ  ว่าสาเหตุนั้นมาจากตัวเจ้า

 

" ไม่มีอะไรมากมายนักหรอก ...  เจ้าจงไปเตรียมตัวไว้ก่อนอีก 1 - 2 วันเจ้าก็ต้องออกเดินทางแล้ว  เวลานี้ก็เย็น

 

พอสมควรแล้วเจ้าไปพักเสียหน่อยเถิด  แล้วบอกมินามิไปตามโคคิให้พ่อด้วย "

 

"เจ้าค่ะ...ท่านพ่อ "   แล้วท่านนายน้อยก็วิ่งพรวดออกไปจากตักท่านพ่อเช่นเดิม  มินามิเจ้าอยู่ไหนนะ ... ท่านพ่อ

 

ต้องการให้เจ้าไปตามพี่โคคินะ  เจ้าอยู่ไหนนนน ......  แล้วเสียงนั้นค่อย ๆ หายไปพร้อมกับเจ้าตัว

 

 

" คาซึยะ .... เจ้ารู้หรือไม่ว่าอันตรายใกล้ตัวเจ้าเข้ามาทุกทีแล้ว .... ข้าจะปกป้องเจ้าได้ตลอดหรือไม่ ...ในเมื่อข้า

 

ก็ต้องปกครองดูแลทุกคนในเผ่าเฉกเช่นเดียวกับเจ้า " เฮ้อ !!! เสียงถอนหายใจอันหนักหน่วงไม่ได้ทำอะไรให้ดี

 

ขึ้นเลย

 

*********

ภายในห้องโถงกระโจมเต็มไปด้วยเหล่าขุนพลที่กำลังปรึกษากันอย่างเคร่งเครียด   ว่าจะเตรียมรับมือกับกองทัพ

 

ทะเลดำอย่างไรนั้น

 

" ข้าจะให้ทุกคนในเผ่าช่วยกันสอดส่องดูว่าพวกมันเข้ามาป้วนเปี้ยนในเผ่าเราหรือไม่ "

 

" ข้าจะสำรองพลไว้ป้องกันเผ่าของเรา "

 

" ข้าจะให้ทุกคนในเผ่าเตรียมพร้อมสำหรับศึกที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้า         ให้ทุกคนเตรียมเก็บข้าวของที่มีค่าเอาไว้

 

ให้ดี  เตรียมยารักษา  ข้าวปลาอาหารแห้งต่าง ๆ เก็บตุนไว้ "

 

" ส่วนข้าจะเตรียมกระจายข่าวสารไปยังทุกคนในเผ่า  โดยมิให้ทางฝ่ายกองทัพทะเลดำรู้ตัว "

 

" ข้าจะเตรียมอาวุธ  กับดัก  และเชื้อเพลิงต่าง ๆ ไว้ป้องกันเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น "

 

" ข้าจะเตรียมขนย้ายเด็ก ๆ  ผู้หญิง  และคนชรา  ไปหลบซ่อนตัว "

 

" ดีมาก .... ข้ารู้ขุนศึกของข้าว่าพวกเจ้าก็รักเผ่าอัสเตฌาร์ไปไม่น้อยกว่าข้า "

 

" อย่ากังวลไปเลยท่านริวโตะ .....  ทุกคนในที่นี้ล้วนแต่ภักดีต่อท่านทั้งนั้น  และล้วนแต่เป็นมิตรสนิทมิตรสหาย

 

และญาติ ๆ กันทั้งนั้น  ทุกคนจะช่วยปกป้องชนเผ่าและนายน้อยของเรา "

 

" ข้าดีใจนักที่ทุกคนเข้าใจข้า "  หัวหน้าเผ่ากล่าวอย่างยินดีแม้มีเหตุการณ์ไม่สู้ดีนักแต่พวกเจ้าก็ยังสามัคคีช่วย

 

เหลือซึ่งกันและกันนับว่าดียิ่งนัก

 

ขณะเดียวกันนั่นเองโคคิซึ่งถูกมินามิตามนั้นได้เดินเข้ามายังห้องโถงของกระโจมซึ่งมีการประชุมอยู่นั้น

 

" โคคิ ....  เข้ามานี้ซิ .... ข้ามีงานให้เจ้าทำ "  ท่านริวโตะพูดพลางหยิบของสิ่งหนึ่งมอบให้กับโคคิ

 

" ตราสัญลักษณ์นี้เป็นสัญลักษณ์ของเผ่าเรา .... เจ้ารู้ความหมายดีแล้วหรือไม่ "

 

" ข้ารู้ดีแล้วขอรับ ....  งั้นเจ้าจงรับไปและดูแลตราสัญลักษณ์นี้ไว้ให้ดี  อย่าให้ตกไปสู่มือผู้ใด และเจ้าก็รู้เรื่องราว

 

ต่าง ๆ ดีแล้ว  ข้าจะให้เจ้าเดินทางไปพร้อมกับนายน้อยของเจ้า "

 

" ขอรับ ... ข้าจะปกป้องดูแลนายน้อยด้วยชีวิตของข้า "

 

" ข้าดีใจที่ได้ยินเจ้าพูดเช่นนั้น ..... เจ้าก็รู้ว่านายน้อยของเจ้าช่างดื้อรันนัก หากข้าบอกตรง ๆ ไปเช่นนั้นว่า

 

ตัวเจ้าไม่ปลอดภัยจากซึบารุ  เจ้าตัวคงไม่ยอมไปไหนแน่  จะต้องอยู่กับข้า   ...  หากเพียงข้าบอกว่าจะให้ไป

 

แสดงความยินดีกับอาทักกี้ที่จะแต่งงาน  เจ้าตัวยินดีที่จะไปร่วมงานทันทีโดยไม่สงสัย "

 

" เจ้าจงไปเตรียมตัวเช่นกัน และอย่าบอกความใด ๆ ให้เจ้าตัวรู้นะ "

 

" ขอรับ "   ว่าแล้วโคคิก็เดินจากไปอย่างรู้หน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย

 

" เอาหล่ะเหล่าขุนศึกของข้า  .... จงตั้งรับเหตุการณ์ที่จะเกิดขี้นในไม่ช้านี้เถิด "

 

แล้วทุกคนก็ต่างค่ำเครียดในการประชุมวางแผนด้านต่าง ๆ จนกระทั่งมืดค่ำจึงได้ออกจากห้องโถงใหญ่  แล้ว

 

ท่านริวโตะก็ให้เด็ก ๆ จัดอาหารการกินให้เรียบร้อยก่อนที่ขุนศึกจะรับประทานอาหารก่อนที่จะกลับไปสู่กระโจม

 

ของแต่ละคน

 

*****

 

ภายในห้องนอนกระโจมของคาซึยะ   ซึ่งเต็มไปด้วยสิ่งของที่จะไปร่วมแสดงความยินดีกับอาทักกี้วางระเกะระกะ

 

อยู่นั้น   ท่านริวโตะได้แต่มองยิ้มในสิ่งที่คาซึยะทำ  

 

" คาซึยะเจ้าจะรู้หรือไม่ว่าในสิ่งที่ข้าทำลงไปข้าห่วงใยเจ้ามากน้อยเพียงไร "

 

" อืม ... "  เด็กน้อยปัดมือท่านริวโตะออกเล็กน้อย  เมื่อมือนั้นไปสัมผัสกับใบหน้าของคาซึยะ  ทำให้เด็กน้อย

 

รู้สึกตัว

 

" มีเหตุอันใดหรือเจ้าค่ะ   ท่านพ่อจึงเข้ามาพบข้าภายในห้องนอน "  นายน้อยถามไปด้วยอาการงัวเงีย

 

" พ่อรักลูกนะคาซึยะ "

 

" ข้ารู้แล้วนะเจ้าค่ะ ... ก็ท่านพ่อบอกรักข้าทุกวันนิเจ้าค่ะ "

 

" คาซึยะ "  ริวโตะนึกในใจ   แต่ครั้งนี้พ่อไม่แน่ใจว่าพ่อจะได้บอกเจ้าอีกเมื่อไหร่  ในเมื่อเจ้าก็ต้องไปในไม่ช้านี้  

 

เหตุการณ์ข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างพ่อไม่อาจรู้ได้

 

" คาซึยะ "

 

" เจ้าค่ะ "

 

" พ่อมีของสิ่งหนึ่งที่จะมอบไว้ให้เจ้า "

 

" อะไรหรือเจ้าค่ะ "

 

" เจ้าลืมตาขึ้นมาดูก่อนซิ .... มิฉะนั้นเจ้าก็จะมองไม่เห็น .... ในเมื่อเจ้าลุกขึ้นคุยกับข้าแต่เจ้ามิได้เปิดตาขึ้นเลย 

 

ไฉนเจ้าจึงมองเห็นได้เล่า "

 

" ท่านพ่อ .... อะ ....  ก็ข้าง่วงนอนนิเจ้าค่ะ "

 

" เจ้าพร้อมที่จะรับไว้หรือไม่คาซึยะ "

 

" โอะ .... อะไรกัน ????  ท่านพ่อ ..... ท่านให้กริชเล่มนี้แก่ข้าหรือ "

 

" ใช่ .... ข้าให้กริชเล่มนี้แก่เจ้า .... เอาไว้ให้เจ้าป้องกันตัว "

 

" ทำไมเล่า .... ในเมื่อข้าไม่ได้ไปไหนเสียหน่อย  ..... ข้าไปแค่แสดงความยินดีกับท่านอาทักกี้เท่านั้นนะ "

 

" เจ้าจงรับไว้และนำติดตัวจงอย่าให้ห่างกายเจ้า .... จำไว้นะคาซึยะ "

 

" ลูกจะจำไว้เจ้าค่ะ "    นายน้อยได้แต่รับไปอย่าง  งง .. งง ...  มิได้สงสัยอะไรเลย

 

" ท่านพ่อ .... งั้นคืนนี้ท่านนอนกับข้านะ "   เสียงเด็กน้อยอ้อนให้นอนด้วย  พร้อมโน้มตัวท่านริวโตะให้มานอน

 

ด้วยกัน

 

" อะไรกัน ..... เจ้าโตแล้วมิใช่หรือ ....  เหตุไฉนจึงให้ข้านอนกับเจ้า .... หรือเจ้ายังไม่โต "

 

" ท่านพ่อ ....... หรือท่านพ่อไม่อยากนอนกับข้าแล้ว "  น้ำเสียงเริ่มเปลี่ยนไป  หน้าเริ่มง้ำงอ ไม่พอใจท่านพ่อ

 

" อะไรกันคาซึยะ ..... พ่อล้อเจ้าเล่นมิได้เชียวหรือ .... ฮ่า ๆ ๆ ๆ   "

 

" ท่านพ่อ ..... ท่านนอนพร้อมข้าเถอะนะ  ... ข้าง่วงเต็มทนแล้ว  "  เพียงเท่านั้นนายน้อยก็หลับไปพร้อมกับอ้อม

 

แขนของท่านริวโตะ   ซึ่งอีกนานเชียวแหละกว่าที่ท่านริวโตะกับท่านนายน้อยจะได้กอดกันเช่นนี้     เมื่อนายน้อย

 

หลับสนิทท่านริวโตะจึงออกมาจากห้องนอนของนายน้อย  ซึ่งตรงไปยังมุมหนึ่งของกระโจมซึ่งมีโคคินั่งอยู่

 

" ท่านริวโตะ ..... มีเหตุอันใดหรือ "

 

" โคคิ ... ข้าสังหรณ์ใจยังไงไม่รู้ "

 

" มีเหตุอันใดที่ทำให้ท่านสังหรณ์ใจ "

 

" อืม .... ข้าบอกไม่ถูกหรอกนะ .... นับแต่บัดนี้ไปเจ้าไปนอนในห้องนอนของคาซึยะ "

 

" ขอรับ "

 

****************

 

edit @ 29 Dec 2007 16:56:12 by nonentity